Er is blijkbaar een publiek voor kerstballen van den unief. Zotjes. Wacht efkes, er *bestaan* kerstballen van den unief. We gaan toch niet doen alsof dat normaal is? Anyway, als het dan toch iets speciaals moet zijn voor in de kerstboom, dan zijn dit mijn suggesties:
-voor de South Parkfans: Kyle, Stan en Cartman in de boom;
-voor de Hello Kittyfans: Hello!
-voor Family Guyfans: Stewie en Brian.
Dolletjes.
Ik geef toe, ik heb gelachen en niet eens in mijn binnenste, wanneer mijn huisgenootje een briefje had achtergelaten op de keukentafel ‘Julie, een kakkerlak!!!!’ met daarnaast onder een kommetje een beestje zo klein dat je niet eens kon zien of het wel een kakkerlak was. Met een grijnslachske mepte ik de spinnen in haar kamer dood. En dat en dat, dat deed mij allemaal niets.
Maar ik ben geen held.
Vanavond, ik zit te lezen in de keuken. Ik hoor een raar geluid vanachter het vuur. Ik roep mijn huisgenootje, want ik ben er niet gerust in. En terwijl ik op een stoel zielig sta te wezen, zie ik achter het vuur beweging. Vaststelling: muizen horen. Ik heb zo hard gegild dat de muis terug achter het vuur verdween. Ik ben er niet gerust is. Huisgenootje heeft alle kasten en de oven doorzocht en niets gevonden.
De keuken heeft geen deur. Ik. Ga. Nooit. Meer. In. De. Keuken.
Mijn kamer heeft wel een deur. Ik. Kom. Niet. Meer. Uit. Mijn. Kamer.
–
We hebben nu wel een deal. Ik de kakkerlakken en de spinnen, zij de muizen.
Ik ga niet meer lachen met mensen lachen die bang zijn van kakkerlakken en spinnen.
Ik weet al niet meer goed hoe, maar op een of andere manier kwam dit filmpje tijdens Thanksgivingdinner ter sprake. Zeer moeilijk na te doen (ik kwam zelf ook niet verder dan “I personally believe…”), maar o zo grappig in ‘t echt.
Dat van die pompoen, dat is niet langer echt een mysterie. En dat van die ijskreemkar, dat is niet langer echt creepie. Dat allemaal sinds gisterenavond. Situatieschets: ik lag in mijn bed wat te lezen toen ik ineens een stem hoorde, een vrij luide stem, die zong. Valse toonladders, zoiets. Stond er iemand in de living te zingen (we hebben gasten)? Ik ga kijken. Niemand. Alleen mijn huisgenootje is thuis. Ik haal haar erbij en ook zij stelt de stem vast (ik ben niet gek, oef). We leggen ons oor tegen de muur, we speculeren even en de stem is weg. Een kwartier later terug hetzelfde gezang…
Jaja, het was waarschijnlijk de wind, of een zatte bovenbuur, maar toch…
I hear dead people…
Het was weer een supergezellige Thanksgiving in Philadelphia! Paolo’s prof nodigt ons al drie jaar lang uit voor de real American thing, en zelfs nu Paolo in Rome zit, mochten Patrizio en ik* nog altijd komen! I hartje Thanksgiving food! Kalkoen is maar een mager beestje, maar de sides! De sides! Spruitjes, puree, zoete aardappels, corn bread, mais, boontjes, rode kool (op een ander eet ik dat wel), cranberries en stuffing. Stuffing! Verschillende soorten stuffing! En voor dessert appel- en pompoentaart. Marvelous!
* Die combinatie, wij twee zonder Paolo, was blijkbaar verwarrend voor sommigen. Vraag aan Patrizio: “Where did you meet your wife?” Moewhahahaha.
Dit is blijkbaar de auto van het jaar 2008.
Maar ik ben fan van the real thing:
Street finds update: vorige week heeft het huisgenootje een nieuwe oude koffietafel gescoord! En voor iemand gaat denken dat wij de enige margi’s zijn die zich daarmee bezig houden, ook Time Out NY (het tijdschrift dat mij wekelijks op de hoogte houdt van wat ik allemaal mis) speurt af en toe de straten van New York af naar groot huisvuil en laat er zijn designers iets mooi van maken. Een paar weken geleden verzamelden ze al die makeovers in een artikel en vond ik mijn grote favoriet terug, deze ladenkast:
(Via Housing Works)
En het werd nog beter, je kon op alle meubels bieden en de opbrengst ging naar het goede doel. 50 dollar was het startbod, ik was curieus genoeg om eens te gaan kijken. Slik, blijkbaar was dit kastje niet enkel mijn favoriet, want het is uiteindelijk verkocht voor 1560 dollar. 1560 dollar! ‘t Is maar dat het voor het goede doel is.
In de rapte je roze sportschoenen aandoen en je rode jas aantrekken en je haar niet echt kammen, want je gaat gewoon even snel snel geld afhalen. En voor je het weet roepen ze ‘Miss, Miss!’ naar je in de winkel en vragen ze waar de tandpasta ligt.
Vorige week stond ik met mijn daddy te poseren voor de kerstversierde gevel van Saks en zagen we her en der (hihi) al een kerstboom staan. Allemaal samen: Holidays are coming. Holidays are coming. Een klein beetje vroeg nietwaar, zouden ze daar bij Radio 1 ook geen Engelse stickers kunnen maken?
Maar als ik eerlijk ben, hebben ze mij toch al een beetje in hun greep, die Amerikaanders en hun veel-te-vroege (kerst)lichtjesgedoe. Vandaag stonden ze de bomen op College Walk te versieren en ik betrapte mijzelf dat ik helemaal content werd bij het vooruitzicht op dit:
Mooiste vuutje: Lower Manhattan vanop de boot naar Liberty en Ellis Island;
Grootste waaaaaaaw: Top of the Rock;
Schoonste huizen: Brooklyn Heights;
Grappigste spraakverwarring:“Is this place freeei?” (la mamma) ex aequo met “Could we please have the waaaain?” (Julie);
Tofste woord: schuddebuiken;
Flauwste lolleke: “Exit?” “Eh-k-zie-t!” (gelimiteerd tot vijf keer per dag);
Grootste misvatting: “Are you in the music industry, sir?” vroeg iemand in de rij toen daddy uit volle borst meezong met “What a wonderful life”;
Meest gepasseerd: Columbus Circle;
Tofste gadget: spelen met de iPhone in de Apple Store;
Lekkerste junk food: cheese fries;
Meest hartverwarmend moment: studenten applaudiseren voor bezoek van la mamma en daddy in de les;
Beste symboliek: dat tijdens hun eerste dag hier het zonnetje er doorkwam en dat na hun vertrek het opnieuw grijs herfstweer werd;
Mooiste supermarkt: Whole Foods;
Dichtst bij een celebrity: optreden van Sheryl Crow horen op Lincoln Center;
Lekkerste breakfeast ontdekking: muffins uit de oven;
Dikste billen: beeld in Columbus Circle;
Beste meevaller: dat het eten hier wél lekker is;
Grootste mysterie: wat is er met de pompoen gebeurd?
Recente reacties