I personally believe…

Ik weet al niet meer goed hoe, maar op een of andere manier kwam dit filmpje tijdens Thanksgivingdinner ter sprake. Zeer moeilijk na te doen (ik kwam zelf ook niet verder dan “I personally believe…”), maar o zo grappig in ‘t echt.

Stemmen

Dat van die pompoen, dat is niet langer echt een mysterie. En dat van die ijskreemkar, dat is niet langer echt creepie. Dat allemaal sinds gisterenavond. Situatieschets: ik lag in mijn bed wat te lezen toen ik ineens een stem hoorde, een vrij luide stem, die zong. Valse toonladders, zoiets. Stond er iemand in de living te zingen (we hebben gasten)? Ik ga kijken. Niemand. Alleen mijn huisgenootje is thuis. Ik haal haar erbij en ook zij stelt de stem vast (ik ben niet gek, oef). We leggen ons oor tegen de muur, we speculeren even en de stem is weg. Een kwartier later terug hetzelfde gezang…

Jaja, het was waarschijnlijk de wind, of een zatte bovenbuur, maar toch…
I hear dead people…

Thanksgiving

Het was weer een supergezellige Thanksgiving in Philadelphia! Paolo’s prof nodigt ons al drie jaar lang uit voor de real American thing, en zelfs nu Paolo in Rome zit, mochten Patrizio en ik* nog altijd komen! I hartje Thanksgiving food! Kalkoen is maar een mager beestje, maar de sides! De sides! Spruitjes, puree, zoete aardappels, corn bread, mais, boontjes, rode kool (op een ander eet ik dat wel), cranberries en stuffing. Stuffing! Verschillende soorten stuffing! En voor dessert appel- en pompoentaart. Marvelous!

* Die combinatie, wij twee zonder Paolo, was blijkbaar verwarrend voor sommigen. Vraag aan Patrizio: “Where did you meet your wife?” Moewhahahaha.