In een winkeltje hier in de buurt leuke spulletjes gevonden van het merk “The Unemployed Philosophers”. Paolo loopt intussen met een Nietzsche-uurwerk rond met een secondewijzer die “the eternal return of the same” tikt.
Op de site vonden we nog andere leuke uurwerken. Ook de mugs met effect zijn de moeite: Henry VIII en zijn vrouwen, Vincent van Gogh en zijn oor, The Democratic Dream, Global Warming. Check them out.
Of wat denk je van een paar Freudian slippers?
Giggle, giggle.
Ook al is wat mij betreft de Nokia 3310 de beste gsm ever en heb ik al die extra snufkes niet nodig om te bellen, toch mis ik soms de fotofunctie waarmee de meeste telefoons (behalve de mijne) tegenwoordig zijn uitgerust. Die functie zou flink van pas gekomen zijn, wanneer ik bijvoorbeeld eindelijk eens een oldtimer VW Kever tegenkwam (dat zou er eentje voor daddy geweest zijn), of die keer dat twee squirrels vochten om een croissant en natuurlijk ook voor al die celebrities die ik hier nog moet tegenkomen. Gelukkig gebeurt het ook dat op zo’n moment ik gewoon mijn fototoestel bij heb. Zoals gisteren.
Doctor Zizmor is zijn naam, hij is dermatoloog, en als je het mij vraagt, heeft hij de allerschoonste subwayad. Zou hij ze zo besteld hebben: graag iets met een grote regenboog, veel verschillende kleuren, een voor-en nafoto, een briefje van een zeer tevreden patiënt en een foto van mijzelf waarin ik heerlijk schaapachtig voor mij uitkijk?
Dr. Z. zie je niet vaak op de metro, maar als ik hem zie, zeg ik: “Thank you, Doctor Zizmor, for improving my day.”
1. Abe Lincoln, 2. vormenstudie (Lincoln Memorial, World War II Memorial en een Dikke Poep), 3. Kenny was ook van de partij, 4. verdacht persoon gesignaleerd bij, 5. het Witte Huis, 6. in de verte het Capitool.
Happy, happy birthday, sweetie!
Gisteren werd ons appartement gekeurd door een driejarig monster, een zeer nieuwsgierig driejarig monster. Vielen in de smaak: de lange gang, de miniatuur Fiatjes, de knoflookpers (go figure), alle kaartjes en magneten op de frigo en gelukkig ook het eten.
Maar dit won de hoofdprijs:
Trouwens, als ik wat schaamtelozer was geweest, stond hier nu ook een youtubefilmpje van een driejarig Italoamerikaantje dat “Non, rien de rien, non je ne regrette rien” zingt.
Ik heb al veel leuke kaartjes in mijn brievenbus gevonden de laatste weken, waarvoor dank! En mijnen daddy heeft mij verwend met *twee* superhippe kaartjes.
Dank u, Daddy! You’re the best!
In plaats van dit:
gingen we dit jaar voor dit:
Bijna drie uur uitstekende drama, de laatavondvertoning dus we hebben niet eens afgeteld om twaalf uur. De zaal zat vol gelijkgestemden, de wandeling naar huis achteraf deed deugd, het eten ervoor was yummy.
Was het bij u ook een beetje leuk?
Overal vind je het. Zelfs op het etiket van het vlees:
Ik had voor oudejaar zin in ‘vitello tonnato’ en verwend nest dat ik ben, kreeg ik mijn zin. Dit gerecht kwam tot stand zoals alle andere gerechten die Paolo en ik samen (groot woord) bereiden: na wat gesurf op tinternet en na een telefoontje met la mamma.
Het meeste werk gebeurt de avond voordien:
Het kalfsvlees:
Breng water aan de kook in een grote casserolle met een scheut olie en azijn, wat wortels, selder, ajuin en laurier. Wanneer het water kookt, het kalfsvlees toevoegen (best schouderstuk). Laten koken voor twee uur op een zacht vuurtje en nadien het vlees een nacht laten afkoelen in de bouillon.
De tonijnsaus:
Kieper in de blender drie doosjes tonijn op olie, wat kappertjes, enkele ansjoviskes en mayonnaise naar smaak. Voeg olie en wat kookvocht van het kalfsvlees toe om de saus te binden. Het resultaat moet een cremerige saus zijn.
De dag zelf het kalfsvlees in fijne plakjes snijden, op een bord schikken, overgieten met een dikke laag saus en versieren met kappertjes (mijn taak).
As easy as abc, zeg ik dan.
Recente reacties