Mag ik nog even over de muizenhistorie? Want ja, we zitten hier nog altijd met een muis. Één muis, denken we, één muis die na het bezoek van de exterminators niet meer weg kan. Één muis die steeds minder bang is van de reuzen die wij moeten lijken. Maar vooral één muis die zich nu al meer dan een maand niet laat vangen.
1. Eerste poging, back in the days dat ik nog echt bang was. “Ik ga nu om een val!” gilde ik toen mickey mij voor de zoveelste keer kwam groeten. Ik kwam thuis met de substielste der vallen: een soort ronde doos met een opening die zich sloot als de muis te dicht kwam en met op de bovenkant in grote letters KILL! MATAR! en een prentje van een muis op zijn rug doorboord door een grote rode bliksem. Kwestie dat het duidelijk was. Maar helaas. Het stukje kaas werd meermaals vakkundig verwijderd, de val bleef leeg.
2. De ‘glue trap’. De super mengt zich eindelijk en plaatst overal in de keuken en in de living vellekes lijm met in het midden een kwak pindakaas. Hij gaf het geen 24 uur. Maar we hebben hier duidelijk te maken met een superintelligente muis à la Remi van Ratatouille. Voor ons ogen verlaat mickey ’s avonds zijn HQ, het vuur, manouvreert om de vallen heen en gaat een restje saus oplikken aan de rand van het vuur. Als dat geen welgemeende f*ck you was, naar mij en de super.
3. De ‘humane trap’. Een lief schattig huisje met in- en uitgang want sommige mensen hier hebben zowaar sympathie gekregen voor onze little chef. Maar ook die val staat hier nu al twee dagen leeg. Gisteren hoorden we meermaals gepiep in de keuken, ik ben ervan overtuigd dat the sneeky bastard ons gewoon zat uit te lachen.
Volgende stap: een kat.
Recente reacties