Daarnet in de droogkuis bleek dat het madammeke en ik geen enkele taal gemeen hadden. Ik spreek geen Chinees en zij geen Nederlands. Dus heb ik vijf minuten lang gewezen en uitgebeeld tot ik naar huis kon met mijn zwarte broek met omgezoomde broekspijpen, die ik woensdag of donderdag had binnengebracht.
Het zal mij leren mijn bonnetje niet mee te brengen.
De website die je helpt je belastingen in te vullen. Zou het iets te maken hebben met de deadline morgen?
“Snoooob!” riep ik eergisteren uit toen ik in de studentenkeuken van een vriend een grote Le Creuset zag staan tussen de plastieken schaaltjes en de tien verschillende borden en glazen. Wist ik veel dat we de dag erna eventjes gingen binnenspringen in een grote winkel op zoek naar zeep en daar een casserole van hetzelfde merk aan een meer dan redelijke prijs gingen vinden. In een kleur dat wonderwel past bij onze studentenkeukenstoelen én mijn ogen.
As we speak zit er een lammetje in de oven.
Deze week kwam een Turkse vriendin eten. Ze bracht Turks fruit mee en er werd Turkse thee gedronken. Ineens moest ik denken aan dat flauw mopke dat de Daddy eens uithaalde toen ik nog een Turkse roommate had.
Daddy: En hoe is ‘t nog met uw Turkse? Eet ze veel fruit?
Ik: Bwa, niet overdreven… *snapt het waarom van de vraag niet goed*
Daddy: *gegniffel*
Ik: *frank valt langzaam* Papaaaaaaah!
Hij heeft het van geen vreemden.
Recente reacties