Al wat ge zegt, zijt ge zelf

“Snoooob!” riep ik eergisteren uit toen ik in de studentenkeuken van een vriend een grote Le Creuset zag staan tussen de plastieken schaaltjes en de tien verschillende borden en glazen.  Wist ik veel dat we de dag erna eventjes gingen binnenspringen in een grote winkel op zoek naar zeep en daar een casserole van hetzelfde merk aan een meer dan redelijke prijs gingen vinden. In een kleur dat wonderwel past bij onze studentenkeukenstoelen én mijn ogen.

As we speak zit er een lammetje in de oven. 

The eternal return of the same

In een winkeltje hier in de buurt leuke spulletjes gevonden van het merk “The Unemployed Philosophers”. Paolo loopt intussen met een Nietzsche-uurwerk rond met een secondewijzer die “the eternal return of the same” tikt.

Op de site vonden we nog andere leuke uurwerken. Ook de mugs met effect zijn de moeite: Henry VIII en zijn vrouwen, Vincent van Gogh en zijn oor, The Democratic Dream, Global Warming. Check them out.

Of wat denk je van een paar Freudian slippers?

Giggle, giggle.

Kenny

Watch me. Helemaal klaar voor de New Yorkse winter.

Een minikerstboom of geen minikerstboom

Dat is de vraag, jawel. De grote kerstbomen die ze hier in de buurt op straat verkopen ruiken toch zo lekker, maar zijn veel te duur. De minikerstboom, dat kan ik aan. Maar is dat niet een beetje zielig, zo’n kleintje?

Uit mijn verzameling overbodige foto’s:

Dat zijn de twee kerstboompjes die ik hier tijdens mijn eerste jaar kocht. iPhoto vertelt mij dat foto 1 van 30 april 2005 dateert en foto 2 van 16 februari 2007. Ok, ze gaan lang mee. Ok, je hebt er niet alleen in de winter plezier van. Ok, ze kunnen tegen een stootje. Een van de twee heeft zelfs een tas Turkse koffie op zich gekregen die een vriend niet zo lekker vond…

Ik denk dat ik eruit ben.

Eentje voor de South Parkfans

Er is blijkbaar een publiek voor kerstballen van den unief. Zotjes. Wacht efkes, er *bestaan* kerstballen van den unief. We gaan toch niet doen alsof dat normaal is? Anyway, als het dan toch iets speciaals moet zijn voor in de kerstboom, dan zijn dit mijn suggesties:

-voor de South Parkfans: Kyle, Stan en Cartman in de boom;
-voor de Hello Kittyfans: Hello!
-voor Family Guyfans: Stewie en Brian.

Dolletjes.

These boots ain’t made for walking (just yet)

Ho maar! Wat stond er daar gisteren aan mijn deur, drie dagen na bestelling? Mijn nieuwe laarzen! Als ze iets goed doen, zeggen we het ook, dus handjes samen voor the USA en hun snelle leveringen en hun soepele return policies. Waren ze te groot, te klein, te breed, te smal: terug in de doos, terug opsturen en centjes terug. En dat is niet alleen voor mensen die te lui zijn om laarzen te gaan kopen in de winkel, maar ook voor die dutskes die op zo’n grote voet leven dat ze hun maat in de echte winkes niet hebben. Maar ze zijn perfect, de laarzen. Ze blijven. Alleen jammer dat mijn voet nog steeds sportschoenen verkiest boven zwarte laarzen met hak…

Maat 42

Na jaren pathetische speechkes te hebben gehouden in schoenwinkels dat het een schande was en dat er wél vrouwen zijn met maat 42 en dat die ook schone schoenen willen, ben ik ze eindelijk tegengekomen, die anderen: ze bieden allemaal mee op dat mooie paar vintage boots op Ebay.

Update: verloren.

Een getraind oog, ja

Dat de straat hier af en toe één grote meubelzaak wordt, dat schreef ik al eens. Het is weer zover: einde van de zomer, begin van het nieuwe academiejaar, verschillende verhuiswagens en vooral veel overschot dat net niet meer mee kan of moet. Ik heb blijkbaar in de loop van mijn twee jaar hier geleerd waar te kijken, want terwijl het bij mij een serieus tijdje heeft geduurd voor mijn kamer enige vorm kreeg, heb ik vandaag maar liefst drie stuks voor mijn nieuwe huisgenoot ontdekt. Drie stuks gespot en alle drie goedgekeurd en naar binnen gesleurd: de moeite, nietwaar.

Verhuizen

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik de laatste maand elke dag wel iemand zag verhuizen. Grote camions, kleine camions, plastieken containers op wielen, een uitzonderlijke piano die voorbij rolt, of, zoals in mijn geval, dozen verslepen van de ene kamer naar de andere. Niet dat ik er plezier in schep om mensen te zien sleuren met dozen, maar de arme student houdt maar beter zijn ogen goed open wanneer de buren verhuizen. Sommige grote stukken kunnen niet mee, dus worden die verkocht in moving sales aan scherpe prijzen. En als een verkoop organiseren teveel moeite is, belandt alles gewoon gratis en voor niets op straat. Gisteren nog gezien: enkele kastjes en rekken die waren achtergelaten, vonden na een paar uur al een nieuwe bezitter. Aan het begin en eind van iedere maand (en ook van ieder academisch jaar) is de straat een grote meubelmarkt. Heel handig was dat, moet ik zeggen, toen twee jaar geleden dit appartement wit en leeg was. Mijn bureau vond ik op enkele meters van mijn deur op straat. Een wit kastje en rek dat iemand echt niet meer in de verhuiswagen kreeg, staan nu in de keuken. En tijdens een van mijn wandelingetjes vond ik een houten ladenkast waarvan enkel de onderste schuif kapot was. Nu staat die opgeknapt en al hier in de living, want handige vriendjes vind je altijd wel. Achteraf dezelfde kast in de catalogus van Ikea vinden en ontdekken dat je meer dan honderd dollars hebt uitgespaard, dat is een zeer fijn extraatje.

Na de verhuis? Een nieuwe bewoner staat voor een zoveelste laagje verf. Mijn oude kamer is intussen in recordtijd herschilderd en de vloer weer opgeblonken. De badkamer ziet er ook al beter uit. En ook aan de buitenkant van de gebouwen wordt soms eens gedacht. Vorig jaar stonden de twee buurbuildings langs beide kanten in de stellingen: groot lawijt en veel stof. Dus, terwijl ik door het raam naar buiten zit te kijken naar de volgende verhuiscamionette, is mijn grootste vrees dat ons gebouw next is…

Topdag!

Hello sunshine? Niets van! Twee weken geleden, toen de zon scheen en iedereen goedgehumeurd was, had ik online Hoegaardenglazen gekocht en wanneer werden die geleverd? Uitgerekend vandaag, de miezerigste dag ever, met regen, regen, regen. Mijn laarzen zijn niet waterdicht, dat weten we nu wel. En New York heeft een serieus afwateringsprobleem. Riolen, al van gehoord? Als ik straks belastingen betaal aan de staat New York, zou ik vriendelijk moeten vragen om mijn centjes daarvoor te gebruiken.

En, o ja, dat de buurman dat pakketje glazen dat blijkbaar verkeerd geleverd was om 6u48 ’s morgens kwam afgeven, dat vond ik eigenlijk ook niet zo wijs…