Vanmorgen in de eerste les Italiaans heb ik toch wel minstens tien keer gezegd dat mijn naam Julie is. Julie zoals in “Ciao, mi chiamo Julie.”
Net binnengekomen email: Buon giorno Jody.
Oh well.
Vanmorgen in de eerste les Italiaans heb ik toch wel minstens tien keer gezegd dat mijn naam Julie is. Julie zoals in “Ciao, mi chiamo Julie.”
Net binnengekomen email: Buon giorno Jody.
Oh well.
Na twee jaar is het een traditie, vind ik. Daarom de spreuk van de dag:
No first day of school without P.’s pink pants!
Omdat 1 mei hier de eerste maandag van september valt (aja?), is het hier morgen pas 1 september (aha!), of beter de eerste dag les. Ik geef dezelfde cursus als vorig jaar, dus dit jaar zou het moeten lukken *niet* superzenuwachtig te zijn en *niet* superlang die eerste les voor te bereiden. Dat laatste is trouwens al gelukt: ik heb eens naar mijn zeer gedetailleerde lesvoorbereiding van vorig jaar gekeken en het ziet er goed uit.
Bring it on.
Over twee dagen studeren hier ongeveer 12,000 studenten allemaal samen af en dat gaat gepaard met grootse festiviteiten. De tribunes, stoelen en podium staan opgesteld, tenten zijn opgezet voor de recepties en via verschillende grote schermen zal iedereen alles kunnen volgen.
Een voorwaarde voor de pas afgestudeerde student: je moet een cap and gown aan. Zonder lichtblauw kleedje en hoedje mag je niet meespelen met de andere kindjes. Voor een kleine 50 dollar kan je zo’n ding huren voor een dag, ik veronderstel dat je dan maar beter ziet dat je je hoedje terug opvangt.
Om een idee te krijgen van de omvang: op een speciale website vind je alle informatie en vooral, helemaal onderaan de kolom links, een image gallery met foto’s van vorig jaar. Er zijn zelfs webcasts!
Ik sta erbij en kijk ernaar…
Ik heb ze altijd weten appreciëren, het koortje dat af en toe in het appartement van de overbuur komt repeteren. Maar vanavond, met een finishing-up-paper-chaos in mijn hoofd, zijn ze een klein beetje teveel van het goede.
Zucht.
Bibliotheekwaarts?
Vandaag mijn allerlaatste les ‘moeten’ volgen. Heb de verplichte twintig vakken afgewerkt en vanaf volgend jaar volg ik gewoon wat ik wil. Nice!
Het was ook de laatste les met mijn klasje Italiaans. Had donuts meegebracht, we hebben wat over het examen gebabbeld en over hun vakantieplannen. En na mijn afscheidsspeechke, was ik moe en heb ik ze maar wat vroeger weggestuurd.
Er waren geen klachten.
O zo leuk om ’s morgens in je mailbox te vinden: mails getiteld ’stipend notification.’
Goeiemorgen!
Als je vanaf september elke week 4 uur samenkomt en 4 canti leest en becommentarieert, dan is de laatste terzine in klas mogen voorlezen gewoonweg goddelijk.
Recente reacties