De lieve Sint vergeet geen enkel kind…

… en hij kan ook heel goed in spiegelschrift schrijven!

Pintenaer

(met dank aan nonkel jo!)

Klik hier om het video filmpje te bekijken.

Klik hier om een bak “Pintenaer” te bestellen.

Voor alles een eerste keer

29 jaar en dat had nog nooit een diepvriespizza gegeten! 

Werelddominatie en luiehuiswijvenpasta

In de keuken wordt WO2 gereënact in een Riskachtig gezelschapspel. Niets voor mij, maar ik maakte me wel nuttig door de generaals van eten te voorzien. Tijdens een staakt-het-vuren werd mijn luiehuiswijvenpasta bijzonder gesmaakt. Het recept:

Giet 1 blik gepelde tomaten in een grote kom en snijd de tomaten in stukken. Voeg zout, een lepeltje suiker, een handvol zwarte olijven en twee geperste teentjes knoflook toe. Overgiet het mengsel rijkelijk met olijfolie. Laat een paar uur rusten. 

Kook een halve kilo penne rigate voor een tiental minuten. Giet de pasta af en meng ze onder het koude tomatenmengsel. Voeg enkele blaadjes basilicum toe en meng enkele lepels pecorinokaas onder de pasta. 

Dat is het. Simpeler dan werelddominatie.

Al wat ge zegt, zijt ge zelf

“Snoooob!” riep ik eergisteren uit toen ik in de studentenkeuken van een vriend een grote Le Creuset zag staan tussen de plastieken schaaltjes en de tien verschillende borden en glazen.  Wist ik veel dat we de dag erna eventjes gingen binnenspringen in een grote winkel op zoek naar zeep en daar een casserole van hetzelfde merk aan een meer dan redelijke prijs gingen vinden. In een kleur dat wonderwel past bij onze studentenkeukenstoelen én mijn ogen.

As we speak zit er een lammetje in de oven. 

Geduld maakt de beste saus

Vier uur zachtjes pruttelen doet wondere dingen met tomatensaus. En als je dan de Officiële Zuid-Italiaanse Pastahoeveelheden (250gr/persoon) volgt, heb je eten voor drie dagen. 

Verrassingen

Een dag die begint met slaperig gezoek naar mijn sterkste pillen tegen migraine: het voorspelt niet veel goeds. Maar na een extra uurtje zielig wezen op de zetel kwam ik er langzaam door en volgde de ene fijne verrassing na de andere. De zon scheen. Vrienden uit Philly verrasten me op de unief.  ’s Middags belde het huisgenootje dat ze ergens (ok, ok, in een container) een grote boekenkast had gespot. Te groot voor de lift, maar wie kwam er net de building binnen toen we het wouden opgeven? De twee supers. ’s Avonds spraken we af onder de Empire State Building en wandelden we samen naar de Flat Iron. Een etentje volgde met fijn internationaal gezelschap en een culinaire ontdekking, chimichurri genaamd. Vanaf nu enkel nog chimichurri op mijn steak! En de metro op de terugweg had geen kuren. Ook dat was een verrassing. Een hele fijne.

Bolletjesschotel

Het recept!

Nodig: gehakt, spruitjes, krieltjes, spekblokjes, een ajuin, mosterd, paneermeel, peper en zout

de meatbollekes
meng mosterd en paneermeel onder het gehakt en draai mooie bollekes
bak het vlees met een fijngesneden ajuin en de spekblokjes

de spruitjes
kuisen, koken en opstoven met de meatbollekes

de krieltjes
mensen met een frietketel kunnen die in het frietvet gooien, mensen zonder frietketel koken de patatjes, bakken ze in een aparte pan en voegen ze bij de andere bollekes.

Spectalulair lekker met een flinke klets mosterd.

Daar is de lente!

Zo lijkt het toch, want:

• een dikke jas is niet meer nodig: check.
• de flipflops zijn vanonder het stof gehaald: check.
• er worden voorzichtig ijsjes gegeten: check.
• de wintergroenten zijn spotgoedkoop: check.
• de bloemenkraampjes hebben minstens vijf kleuren tulpen: check.
• de kerstlichtjes op de unief worden verwijderd: check.
• de studenten zijn lichtjes wild: check.

Om de winter uit te zwaaien, heb ik gisteren meatballekes gedraaid, spruitjes gekocht voor geen geld en ook nieuwe patatjes. Dat alles voor het wintergerecht der wintergerechten: bolletjesschotel! Meneer Google kent die term niet eens, een schande! Daar brengen we dan sebiet verandering in…   

Oscarnight en tradities

De voorbije twee jaar waren dit de ingrediënten: de tv op de Oscars, de zetel vol volk, de tafel vol drank en eten. Het ene jaar plaatsten we een megabestelling bij de Kentucky Fried Chicken om de hoek, het andere bakte een uitstekende chef de ene pannenkoek na de andere. En intussen zeiden we lelijke dingen over lelijke jurken.

De intentie was er om dit jaar deze prille traditie voort te zetten. We vonden alleen geen tv. Ik vond het bijna jammer, maar toen stelde die fantastische chef voor om toch pannenkoeken te komen bakken. Of ik stelde het voor, dat kan ook.

In ieder geval, een nieuwe traditie. Veel beter dan die saaie Oscarnight. Denk dus maar aan ons, Klaasje, wanneer je volgend jaar in het Mexicaanse zonnetje je krantje leest en je de lijst genomineerden voor de Oscars ziet.  Overweeg dan een weekendje New York. Mijn futon en mijn koekepan staan te uwer beschikking.