Damn you, flip flops!

Flip flops, gladde trap en te laat zijn gaan niet goed samen. Nee wacht: flip flops, gladde trap, te laat zijn en ik gaan niet goed samen. Van de trap geflipflopt dus. En al was ik zonder veel pijn op mijn afspraak geraakt, toen ik daarnet naar huis wandelde, ging dat toch niet zo vlot. Nu zit ik hier met ijsblokjes op mijnen poot thuis, terwijl buiten de zon schijnt en de buren protesteren tegen de uitbreiding van de unief. En met protesteren bedoelen zij een gezellig marktje houden met eetkraampjes en optredens met veel lawaai. Boe!

Music

Ik heb ze altijd weten appreciëren, het koortje dat af en toe in het appartement van de overbuur komt repeteren. Maar vanavond, met een finishing-up-paper-chaos in mijn hoofd, zijn ze een klein beetje teveel van het goede.

Zucht.

Bibliotheekwaarts?

In mijn straatje

In mijn straatje zijn ‘t allemaal muzikanten. De ‘Manhattan School of Music’ is vlakbij, dus vele buren zingen of spelen een instrument. Dat is meestal leuk. De overbuur verzamelt af en toe een koortje in zijn appartement en ze zijn echt goed. Een andere buur speelt piano en dat is de perfecte soundtrack tijdens het werk. Over hen hoor je mij niet klagen.

Er woont hier echter ook iemand die een door mij nog niet geïdentificeerd blaasinstrument speelt. En, o ja, die daar niet echt goed in is. De aanhouder wint : is het daarom dat hij al meer dan een jaar hetzelfde deuntje speelt? Er bestaan leukere dingen dan proberen te studeren terwijl er iemand vijf noten blaast en dan weer dezelfde vijf noten blaast en dan weer opnieuw begint…

Het was een tijdje stil geweest (ik begon al te hopen dat iemand zijn muzikale plannen had opgeborgen), maar gisteravond was het weer van dat.

Geef het op, geef het op, geef het op, manneke! (Vrij naar Clouseau)