Verhuizen

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik de laatste maand elke dag wel iemand zag verhuizen. Grote camions, kleine camions, plastieken containers op wielen, een uitzonderlijke piano die voorbij rolt, of, zoals in mijn geval, dozen verslepen van de ene kamer naar de andere. Niet dat ik er plezier in schep om mensen te zien sleuren met dozen, maar de arme student houdt maar beter zijn ogen goed open wanneer de buren verhuizen. Sommige grote stukken kunnen niet mee, dus worden die verkocht in moving sales aan scherpe prijzen. En als een verkoop organiseren teveel moeite is, belandt alles gewoon gratis en voor niets op straat. Gisteren nog gezien: enkele kastjes en rekken die waren achtergelaten, vonden na een paar uur al een nieuwe bezitter. Aan het begin en eind van iedere maand (en ook van ieder academisch jaar) is de straat een grote meubelmarkt. Heel handig was dat, moet ik zeggen, toen twee jaar geleden dit appartement wit en leeg was. Mijn bureau vond ik op enkele meters van mijn deur op straat. Een wit kastje en rek dat iemand echt niet meer in de verhuiswagen kreeg, staan nu in de keuken. En tijdens een van mijn wandelingetjes vond ik een houten ladenkast waarvan enkel de onderste schuif kapot was. Nu staat die opgeknapt en al hier in de living, want handige vriendjes vind je altijd wel. Achteraf dezelfde kast in de catalogus van Ikea vinden en ontdekken dat je meer dan honderd dollars hebt uitgespaard, dat is een zeer fijn extraatje.

Na de verhuis? Een nieuwe bewoner staat voor een zoveelste laagje verf. Mijn oude kamer is intussen in recordtijd herschilderd en de vloer weer opgeblonken. De badkamer ziet er ook al beter uit. En ook aan de buitenkant van de gebouwen wordt soms eens gedacht. Vorig jaar stonden de twee buurbuildings langs beide kanten in de stellingen: groot lawijt en veel stof. Dus, terwijl ik door het raam naar buiten zit te kijken naar de volgende verhuiscamionette, is mijn grootste vrees dat ons gebouw next is…

Het verschil…

… tussen A en B:

Verhuis (slot)

Gisteren was een Grote Dag. Eerst moest er afscheid genomen worden van Paolo en Lucrezia, een paar uur later knuffelde ik mijn roomie goodbye en nog wat later zwaaide ik big buddy Patrizio uit. En na het Grote Afscheid was het tijd voor de Grote Verhuis. Twee jaar in mijn donkere kamer met een lovely view on a zeer vuil binnenkoerke waren meer dan genoeg. Wat ben ik content dat ik eindelijk naar de andere slaapkamer van ons mijn appartement kon verhuizen. Mijn bureau staat nu voor de twee grote ramen die uitkijken op de straat. Eindelijk licht! Eindelijk een echt lovely view!

Back

Goh, moeilijk kiezen wat het fijnste moment in deze verhuis was:

• dat iemand nog helemaal niets had ingepakt;
• dat de hele namiddag regende en onweerde;
• dat iemand tien minuten voor het vertrek zijn sleutels binnen had achtergelaten;
• dat daar alle valiezen stonden;
• dat we uiteindelijk wel nog op tijd aan het adres van de bushalte kwamen, maar de halte zelf niet vonden (en het intussen nog steeds goot).

Maar écht leuk was dan weer die privé-buschauffeur helemaal voor ons alleen van Philly naar New York!